shuiven?

sweefie

Ook bij mij uit eigen ervaring: op een schuiftrompet vond ik de posities veel gemakkelijker dan op een tenor- of bastrombone
ik speel wel geen van deze instrumenten, maar een vriend van me is er nogal mee bezig, en dan kan je al eens met zijn instrumenten rotzooien hé :wink:

fb

paulvangils schreef:

Maar als je op een contrabas je vinger 2 mm te hoog of te laag hebt, is dat toch veel minder te horen aan de stemming dan wanneer je er bij een viool 2 mm naast zit?

Ook als ze beiden dezelfde (absolute) toon spelen? Dan zou iedereeen toch bastuba/contrabas spelen want volgens die redenatie kun je een c''' zuiverder spelen op een bastuba/contrabas dan op een viool?
Het verschil zit hem natuurlijk in het feit dat een schuiftrompet een octaaf hoger speelt dan een trombone. Zou je samen met een trombonist in hetzelfde octaaf spelen zou hij dezelfde stemmingsproblemen hebben.

Om te kunnen highblowen op een schuiftrompet zul je dus wel goeie oren moeten hebben....

camel · **Geregistreerd:** 06 mei 2004 10:51 **Berichten:** 2185

fb schreef:

Om te kunnen highblowen op een schuiftrompet zul je dus wel goeie oren moeten hebben....

Om uberhaupt te kunnen highblowen moet je goeie oren hebben....

En eigenlijk: alles wat met muziek te maken heeft, heb je goeie oren voor nodig. Zuiver spelen vergt een goed getraind gehoor. Voor de een is dat lastiger als voor de ander.
Maakt niet uit of je op een tuba speelt of op een piccolo trompet. Je moet je oren open zetten en luisteren.

Ik weet wel dat het op piccolo trompet meer concentratie vergt om zuiver te spelen dan op grote bes ( kan aan mijn piccolo liggen en aan het feit dat ik hem alweer een half jaar niet heb aangeraakt ).

Zoals in sommige topics naar boven kwam: boven de c3 kun je bijna alle noten wel met willekeurige grepen pakken. Want de natuurtonen liggen dichter bij elkaar. Dus moet je een goed gehoor hebben ( en een goeie techniek om die dingen goed te raken ). Anders leg je ze er zomaar naast. Maar dit is iets waar ik verder niet zoveel mee doe, want ik kom in de regel niet boven de E3....

Adriaan Kragten

Ik dacht toch duidelijk gezegd te hebben dat bij dezelfde absolute afwijking de fout in de stemming bij een schuiftrompet twee keer zo groot is. Ik denk alleen dat als de beweging die je moet maken om van de ene naar de volgende positie te gaan de helft is dat je die positie dan ook gemakkelijker nauwkeurig kunt bereiken. Wat dat betreft zit er een zekere analogie tussen strijkinstrumenten en shuifinstrumenten omdat die beiden geen visuele aanduiding van de posities hebben. Om zuiver te kunnen spelen gaat het dan om de ontwikkeling van je gehoor maar ook moet je een zeker spiergeheugen voor een bepaalde positie ontwikkelen en dat kost tijd ook al heb je een goed gehoor.

Dit aspect spiergeheugen is op de contrabassite van Philip Baumgarten uitgebreid besproken en het geldt volgens mij ook voor trombone en shuiftrompet. Bij snel spel heb je gewoon geen tijd om naar elke toon te luisteren of hij wel zuiver is, je moet dan in één keer op de juiste positie zitten. Ik heb vroeger een paar jaar contrabas gespeeld en ben een jaar geleden weer opnieuw begonnen maar het kostte mij ongeveer een half jaar om weer acceptabel zuiver te spelen bij grote positiewisselingen.

De laagste E-snaar is op een contrabas het moeilijkst zuiver te stemmen omdat het menselijk gehoor voor die frequentie, verschillen niet meer zo goed waarneemt. Een truuk is dan om een flageolet E te spelen die een oktaaf hoger klinkt en die dan zuiver te stemmen. Ik denk dat om dezelfde reden een C1 op een trombone voor het menselijk oor eerder zuiver klinkt als een C1 op een schuiftrompet, zelfs als de procentuele onzuiverheid van beide tonen even hoog is.

fb

Adriaan Kragten schreef:

Ik denk dat om dezelfde reden een C1 op een trombone voor het menselijk oor eerder zuiver klinkt als een C1 op een schuiftrompet, zelfs als de procentuele onzuiverheid van beide tonen even hoog is.

Dat laatste kan ik niet meer volgen, maar bedoel je de C onder de balk (voor trompet) vergeleken met de C in de blak (voor trombone)? Zo ja, die is een oktaaf lager en dus eerder zuiver. Je moet natuurlijk wel de C onder de balk (trompet) vergelijken met de C boven de balk (trombone). En dan is de trompet meestal toch echt zuiverder....

Rik Baars

Adriaan Kragten schreef:

Ik dacht toch duidelijk gezegd te hebben dat bij dezelfde absolute afwijking de fout in de stemming bij een schuiftrompet twee keer zo groot is. Ik denk alleen dat als de beweging die je moet maken om van de ene naar de volgende positie te gaan de helft is dat je die positie dan ook gemakkelijker nauwkeurig kunt bereiken. Wat dat betreft zit er een zekere analogie tussen strijkinstrumenten en shuifinstrumenten omdat die beiden geen visuele aanduiding van de posities hebben. Om zuiver te kunnen spelen gaat het dan om de ontwikkeling van je gehoor maar ook moet je een zeker spiergeheugen voor een bepaalde positie ontwikkelen en dat kost tijd ook al heb je een goed gehoor.

Dit aspect spiergeheugen is op de contrabassite van Philip Baumgarten uitgebreid besproken en het geldt volgens mij ook voor trombone en shuiftrompet. Bij snel spel heb je gewoon geen tijd om naar elke toon te luisteren of hij wel zuiver is, je moet dan in één keer op de juiste positie zitten. Ik heb vroeger een paar jaar contrabas gespeeld en ben een jaar geleden weer opnieuw begonnen maar het kostte mij ongeveer een half jaar om weer acceptabel zuiver te spelen bij grote positiewisselingen.

De laagste E-snaar is op een contrabas het moeilijkst zuiver te stemmen omdat het menselijk gehoor voor die frequentie, verschillen niet meer zo goed waarneemt. Een truuk is dan om een flageolet E te spelen die een oktaaf hoger klinkt en die dan zuiver te stemmen. Ik denk dat om dezelfde reden een C1 op een trombone voor het menselijk oor eerder zuiver klinkt als een C1 op een schuiftrompet, zelfs als de procentuele onzuiverheid van beide tonen even hoog is.

De positie-vergelijking met snaren loopt m.i. mank, want de belangrijkste spieren voor de "gedetailleerde toonvorming" bij een blazer zijn de "blaas"spieren: ademsteun en embouchure. Als een positie niet goed geschoven wordt (of zelfs een verkeerd ventiel ingedrukt wordt) kan de blaastechniek hier nog veel aan corrigeren.
Met name toonvoorstelling (welke noot ga ik blazen) is hiervoor belangrijk. Ik merk bij mezelf af en toe dat ik noten met een "verkeerde" greep toch goed blaas, als ik er zelf maar van overtuigd ben welke noot ik wil laten klinken.

De laatste alinea snap ik niet helemaal: bedoel je C1-klinkend? dan lijkt het me voor het oor hetzelfde (afgezien van klankkleur)?
Of dezelfde boventoon (bv. C1(trp)-Cklein(trb))?

Adriaan Kragten

Ik bedoel met de C1 de 2e harmonische, dus de laagste normale toon die je voor beide instrumenten krijgt met de stand van de schuif op de eerste positie. Deze toon klinkt voor een trombone een oktaaf lager dan voor een schuiftrompet. Maar ik was even vergeten dat een trombone klinkend genoteerd wordt en dat deze toon dus geen C1 maar een lage Bes genoemd wordt. Ik weet niet of een schuiftrompet ook klinkend genoteerd wordt maar in dit geval zou het daarvoor dus ook een lage Bes zijn.

Mijn verklaring waarom je volgens mij bij kleinere afstanden tussen de posities gemakkelijker op de juiste positie uit komt is de volgende: Als je bepaalde toonreeksen met een bepaalde snelheid wilt spelen dan moet je de schuif versnellen en vertragen om van de ene naar de andere positie te komen. Bij een dubbele afstand heb je dus de dubbele versnellingen. De massa van de schuif van een schuiftrombone is veel groter dan die van een schuiftrompet. Stel nu eens dat hij twee keer zo groot is. Volgens de wet van Newton zijn de benodigde versnellingskrachten dan vier maal zo groot. Maar je moet niet alleen de schuif versnellen maar ook je eigen hand en arm waardoor de benodigde versnellingskrachten nog weer een stuk groter zijn.

Daarbij komt nog dat je kleine bewegingen vanuit de pols kunt uitvoeren waardoor alleen je hand maar versneld behoeft te worden. Voor grote bewegingen moet je je hele arm bewegen. Voor een schuiftrombone zijn dus om bepaalde toonreeksen met een bepaalde snelheid te spelen veel grotere krachten nodig. Hoe groter de krachtsvariaties zijn, des te onnauwkeuriger kun je na een bepaalde beweging uitgeoefend te hebben precies op een bepaalde plaats tot stilstand komen.

Yamahaddatdangezegd

Adriaan Kragten schreef:

Mijn verklaring waarom je volgens mij bij kleinere afstanden tussen de posities gemakkelijker op de juiste positie uit komt is de volgende: Als je bepaalde toonreeksen met een bepaalde snelheid wilt spelen dan moet je de schuif versnellen en vertragen om van de ene naar de andere positie te komen. Bij een dubbele afstand heb je dus de dubbele versnellingen. De massa van de schuif van een schuiftrombone is veel groter dan die van een schuiftrompet. Stel nu eens dat hij twee keer zo groot is. Volgens de wet van Newton zijn de benodigde versnellingskrachten dan vier maal zo groot. Maar je moet niet alleen de schuif versnellen maar ook je eigen hand en arm waardoor de benodigde versnellingskrachten nog weer een stuk groter zijn

Ook dit is weer een verhaal dat louter op theorie gebaseerd is, en dan ook nog op een weinig gefundeerde en onwetenschappelijke wijze.
Ik heb op schuiftrompet en trombone ongeveer evenveel oefening gehad (overigens op beide niet echt heel veel) en ik speel op trombone vele malen gemakkelijker stemmend. Dat is mijn praktijkervaring, en ik leg dat voor mijzelf uit door mijn bovenstaande theorie dat op schuiftrompet de afwijkingen twee keer zo klein dienen te zijn voor dezelfde stemmingsafwijking. De andere factoren in bovenstaand verhaal van Adriaan zijn mijns inziens gezocht en niet of nauwelijks van belang.

shuiven?

Wie is er online