HJ schreef:
Ik heb toch echt het gevoel dat er onder klassieke trompettisten veel meer gestreefd wordt naar een bepaald geluid, en dan is een orkesttrompettist daar weer iets strikter in dan een solist. Het is mij nog niet opgevallen dat men in de klassieke wereld heel erg bezig is met een eigen sound. Ik zal niet ontkennen dat het bestaat. Natuurlijk klinkt André anders dan Masseurs. Gelukkig maar, maar of dat altijd het streven is.
Bert
Ja, en nee. Het bepaalde geluid is misschien ook meer een stijloverweging. Debussy, die moet anders klinken als een Bruckner, bij Bruckner mag je groots uitpakken, bij Debussy mag het allemaal wat verfijnder klinken.
Zo ook in het solistisch repertoire, een Arutunian of een Vassilenco vraagt om een heel ander geluid dan een Haydn. En daar zie je toch waanzinnige verschillen in opvatting, van een Maurice Andre die dat desalniettemin heel verfijnd speelt en een Dokshitzer die alle registers open trekt.
Noemen we Peter Masseurs en Frits Damrow, bijvoorbeeld. Twee compleet verschillende mensen, met beide hun eigen ideeen. En toch hebben ze dezelfde plaats.
Binnen de klassieke muziek ben je wel met je eigen geluid bezig, binnen de stijl van een stuk. Binnen de stijl van een heel concert programma. Ik mag hopen dat mijn eindexamen stukken niet allemaal hetzelde geklonken hebben. Ik hoop dat mijn Chaynes niet net zo klonk als mijn Scarlatti's of mijn Arutunian. En ik hoop oprecht dat iemand die ( hypothetisch ) mijn examenprogramma zou overnemen, zijn eigen ideeen erin verwerkt, en zijn eigen geluid laat horen.