Dehaanmuziek schreef:
Gisteravond TOP op tv gezien!
Was wel weer strak, hoewel ze maar 1 1/2 nummer van ze uitzonden.
Heb Harpje niet tussen het publiek kunnen ontdekken!

Dat klopt want ik stond natuurlijk aan de verkeerde kant. Kon niet meer aan de goede kant komen. Kun je nagaan hoe vaak ik naar de popzaal (wat nu de Nile was) ga met Northseajazz, nooit dus, anders had ik zo'n blunder niet gemaakt. Want we waren zeer goed op tijd.
Maar bij Eric vloeimans zat ik weer vooraan dus Baszz?

Wat is die kerel toch goed en dan met die gek van een Anton Goudsmit op de gitaar. Was weer puur genieten. En Baszz, de kledingstijl van Eric was ook weer genieten
Wat ook zeer goed was, was Trygve seim. Die trompetist kon zijn trompet naar alles laten klinken. Op gegeven monment hoorde ik japanse fluit dus ik zoeken, nee hoor, was die trompettist het. Prachtig. En hulde aan de geluidstechnicus want elk instrument was apart goed te horen en het mengde formidabel. Hij werd ook apart genoemd door de band.
Ik vond dat scofield zat te fraeken op die gitaar dus daar ben ik ook niet lang gebleven.
Kenny Garret op sax deed alleen aan zelfbevlekking dus daar zijn we maar gauw weggegaan. Voor de rest zijn we op zaterdag wat kleine zaaltjes in en uit gelopen.
vrijdag:
Naar de Rotterdam conservatory bigband geweest. Klonk lekker.
Naar Benjamin Herman met Han Bennink op drums.Dat was natuurlijk ook weer feest. Zat stampvol en daarging ook niemand weg. Gelukkig zat ik vooraan en heb foto's genomen met mijn telefoon. Hier zat ook Anton Goudsmit op gitaar bij. Die vent is toch ook beregoed. Niks geen gefriemel op die gitaar. Daarna naar Jeff Beck voor het mannetje. Die houdt van scheurende gitaren. Roy Hargrove heb ik al zovaak gezien dus die slaan we over en gaan naar de Belgen, Flat Earth Society. Dit was het eerste concert waarbij het geluid amateuristisch geregeld was. Deed me aan Willem Breuker Collectief denken.
Zondag: De avond begon al zeer goed met Dr. Michael White Quartet. Ouderwetse dixiland uit New Oleans. Een plukbas, banjo, klarinet en trompet. Wat een emotie spatte van die instrumenten af. Ze konden janken, schreeuwen of juist heel ingetogen spelen op hun instrumenten. Rasmuzikanten. Het publiek ging helemaal uit zijn dak. Daarna wat van Kenny Wheeler gehoord. Vorig jaar was hij met een andere groep zonder zangeres en dat was goed te pruimen. Met die zangeres dus niet. Gauw maar wat gaan eten. Daarna terug naar Spirit of New Orleans. Was toch wat cleaner dan de oude negers van Michael White. En dan een van de hoogtepunten, Wayne Shorter. Wat is dat toch heerlijke muziek. Ik vind het juist erg lekker dat het heel intuitive muziek is. Telkens gebeuren er weer spannende dingen en je hebt er geen idee van dat je een uur en een kwartier ademloos zit te luisteren. Geen noot teveel. En die drummer Blade is ook fenomenaal. Zo goed als ze mekaar aanvoelen. Hij heeft zowaar een toegift gespeeld. En als laatste naar Los Hermanos Martinez met John Engels op drums en Rob van Bavel op piano. Ik moet zeggen dat we een goede nederlandse jazzscene hebben hoor.
Het geluid was overall in Rotterdam goed en er was meer ruimte in de zalen.
Het hotel was pet want de airco zat verstopt en er was geen minibar. Volgend jaar toch maar naar het centrum proberen in het Hilton te komen. Kan ik tenminste naar de afterpartys toe met jamsessies
