|
[b]De trumpetparty: een groots spectakel![/b]
Na maanden lang wachten was het gistermiddag dan eindelijk zover: de dag was aangebroken dat de trumpetparty zou beginnen! Na een lange reis vanuit het hoge noorden (Assen) kwamen we uiteindelijk aan bij het theater in Noordwijk. Overal waren mensen te zien met trompetkoffers en gigbags, dus blijkbaar zaten we goed. Toen we eenmaal binnen waren hebben we een mooi plaatsje vooraan gezocht, zodat we direct voor de solistenplaats stonden. Zo kon ik ook nog mooi wat opnames maken van de artiesten van zeer dichtbij, altijd leuk meegenomen!!
De trumpetparty werd traditiegetrouw geopend door de Trumpetparty fanfare. Wat een heerlijk stuk muziek is dat toch, als het met veel trompettisten wordt uitgevoerd! Toch was het jammer dat er niet meer trompettisten waren die de fanfare wilden meespelen, de volgende keren wordt dat hopelijk beter.
Na de fanfare begon de Holland bigband met het stuk 'Nutville'. De bigband speelde dit lekker stevig, en in een moordend tempo. Dit uptempo nummer was de opmaat voor wat nog een heftige middag zou worden..
Toen was het de beurt aan de trompetsectie van het Fanfarekorps van de Koninklijke Landmacht. Zij voerden het stuk 'Fantasy for Trumpets' uit. Het was leuk om deze sectie eens in een klassieke setting een feature te horen spelen. Ik was hier persoonlijk erg van onder de indruk. Eigenlijk alle aspecten van trompetspelen kwamen voorbij tijdens dit stuk muziek: sound, range, volume, tongslag, en ga zo maar door. En allemaal werd het met het grootste gemak gespeeld.
Na dit goede ensemble was het de beurt aan de eerste solist van de dag: Frits Damrow. Hij speelde drie stukken solo, maar helaas ben ik de namen van de stukken even kwijtgeraakt. Damrow liet zien hoe een klassieke trompettist hoort te klinken. Opvallend was het grootse gemak waarmee Damrow zijn muziek aan het publiek demonstreerde. Mooi om te zien dat we zulke wereldtoppers in ons eigen kleine kikkerlandje hebben!
Toen was het tijd voor de jeugd om zich te presenteren: de Jazz Juniors en de Jazz Mania kwamen het podium op. Bij deze twee secties waren voornamelijk de knuffelfactor van groot belang. Vooral het eerste stuk 'Whirly bird', met als solist één van de bleus brothers, was erg leuk. Ik vond het tweede stuk 'Backrow Politics' zelf een beetje tegenvallen, aangezien deze trompetsectie de 'toppers van de toekomst' zouden moeten worden. Voor mijn gevoel heb ik dit eigenlijk niet echt kunnen waarnemen. Toch vind ik het knap hoe deze sectie zich staande hield achterin een Holland Bigband, voor een zaal vol kritische trompettisten. Het optreden van de Jazz Mania werd dan ook beloond met een groots applaus.
Na de jeugd was het tijd voor de eerste internationale gast op deze trumpetparty: Lee Thornburg. De man die vroeger lead trompettist was bij de Tower Of Power, en ook nog een tijdje lead heeft gespeeld bij de Tonight show.. Ofterwijl: een zeer grote naam kwam hier het podium op. Het eerste nummer wat Thornburg speelde was genaamd 'Cipriana', en werd samen met de Holland Bigband gespeeld. Opvallend was de spanning die tijdens het spelen op het gezicht van Thornburg af te lezen was. Het leek soms wel of hij zijn mondstuk door zijn lippen heen wilde duwen, het zag er allemaal nogal geforceerd uit. De klank was daarintegen wel mooi rond. Vervolgens was het de beurt aan de 'callicchio all star sectie'. Een sectie met Rini Swinkels, Jan Wessels, Jelle Schouten, Wim Both en Peter van Soest, geleid door Lee Thornburg.. Dat is toch een trompetsectie waar elke bandleider van droomt.... Met het nummer Discommotion liet deze sectie het publiek dan ook versteld staan van een staaltje sectiespel waar je helemaal koud van word. De solo's in dit stuk werden gespeeld door Lee Thornburg en Jan Wessels. Jan Wessels liet hierbij zien dat hij absoluut niet onder doet voor een wereldtopper als Thornburg, in tegendeel! Toen op de laatste paar maten de trompetsectie even helemaal los ging, was er voor de hogenotenfreaks nog even feest...
Het laatste gedeelte voor de pauze werd aangekondigd: nu zou er echt wat bijzonders gaan komen. Het werd nu toch wel een beetje rumoerig in de zaal, want de hoofdgast van de dag kwam het podium op: Eric Miyashiro. De man die jarenlang lead heeft gespeeld bij Buddy Rich en bij Maynard Ferguson. Deze grootheid is op youtube een veelbekeken trompettist, en hij is één van de weinigen die qua sound in de buurt kan komen bij hetgeen Maynard Ferguson vroeger kon. Eric begon met een stuk dat stamt uit de musical West Side Story, maar later is bewerkt voor trompet en bigband voor Maynard ferguson: Maria. Miyashiro liet het publiek totaal versteld staan: wat een power heeft deze man! Daarnaast liet Eric zien ook nog eens erg muzikaal te zijn: in het solostuk begon hij op pianissimo een stuk, met als topnoot een G3. Daarna knalde hij binnen enkele tellen naar fortissimo, geweldig!! Ik heb al aardig wat toptrompettisten horen spelen, maar nog nooit heb ik zoveel sound gehoord in het hoge register... Het publiek bleef maar doorklappen na dit optreden, en dat terwijl dit nogmaar het eerste nummer was wat hij speelde. Voor mij persoonlijk was dit optreden verreweg het hoogtepunt van het concert.
Na het nummer Maria, was het tijd voor het nummer 'the fox hunt', een duet met Eric en Loet van de Lee, begeleid door de Holland Bigband. Loet van der Lee liet zien dat ook hij een geweldige trompettist is, en erg mooi om te zien was het respect dat beide trompettisten voor elkaar hadden. het nummer 'the fox hunt' is van zichzelf al uptempo, maar de manier waarop de twee solisten over dit nummer heen soleerden was al helemaal om duizelig van te worden. Wát een trompettisten!! Als nummer voor de pauze speelde Eric met de Hollandbigband en de trompetsectie van de FKKL het nummer 'Kick up'. De trompetsectie van FKKL liet zien dat zij naast het klassieke repertoire ook bedreven is in het spelen van jazz. niet zomaar jazz, maar erg lastig te spelen uptempo jazz. Daarom mijn complimenten voor deze sectie!! Erg leuk was dat Eric een trompetje bij zich had met twee bekers eraan, waarvan in 1 beker een harmonmute was gestopt. Op deze manier kon hij een duet met zichzelf spelen!
Na de pauze werd het tweede deel van het programma geopend door de Holland Bigband. Het eerste nummer werd direct gevolgd door het nummer 'always and forever', waarin Loet van der Lee een prachtige mooie bugelsolo speelde. Loet liet een prachtige warme bugelsound horen, zonder dat de klank scherp werd. Ik was erg tijdens de indruk van Loet van der Lee, die wat betrefd muzikaliteit mij betrefd absoluut niet onder deed voor de internationale gasten! Na deze bugelfeature was er nog een volgende grote solist die de bugel erbij pakte: Angelo verploegen. Hij speelde het nummer 'Brads feast'. De lijnen die Angelo in zijn spel liet horen waren onnavolgbaar, met de meest onmogelijke loopjes en intervallen. Angelo liet horen waarom hij momenteel de hele wereld over reist met zijn 'Houdini's': hij is gewoonweg een waanzinnige muzikant!
Na deze twee bugelfeatures was het de beurt aan de trompetsectie van NEOS brass. Wat mij betrefd was dit de grote verassing van de middag. Er werd een modern stuk gespeeld, waarvan de titel me even is ontschoten. Dit stuk was echter zeer technisch, en vroeg erg veel van de muzikanten. Toch speelden ze de muziek met het grootste gemak van de wereld. De sound die deze trompettisten lieten horen was erg afwisselend, zo nu en dan warm, maar daarna weer knetterend. Voor mij persoonlijk was dit op klassiek gebied het hoogtepunt van de middag. Speciaal voor de trumpetparty speelden deze heren nog een toegift, wat ik persoonlijk wat minder vond. Dit stuk werd begeleid door een band, en kwam op mij over als een startrek achtig gebeuren. Het contrast tussen het hoogstaande eerste en het wat makkelijker klinkende tweede nummer was mij persoonlijk iets te groot. Maar nogmaals, de NEOS brass heeft een hele mooie andere kant van de trompet laten zien!
Na de NEOS brass was het de beurt aan John Wallace. Hij speelde op een kleppentrompet 'arban variations'. Wallace werd aangekondigd als een wereldtopper die in alle engelse orkesten heft gewerkt en nu de wereld over reist om concerten te geven. Opvallend was het feit dat Wallace erg veel nootjes miste (en dat terwijl ik normaal niet zo heel erg let op de nootjes, meer op de muziek). Ik stond vooraan, waar ik erg veel geklepper van de trompet hoorde, en waardoor eigenlijk alle kicksen opvielen (en dat waren er niet weinig). Aangezien de status die John Wallace heeft wil ik niet te kritisch zijn, maar vast staat dat ik meer had verwacht van dit optreden.
Na John Wallace was het tijd voor de man die word gezien als het grootste lead trompet talent van nederland: Martijn de Laat. Martijn speelde het nummer Neo Terra, op een overtuigende manier. Ook bij Martijn viel het gemak waarmee hij speelde op, helemaal als je hoort wat voor verschrikkelijk moeilijke dingen hij uit zijn trompet tovert. Altsaxofonist Werner janssen speelde ook een solo tijdens deze song. Ik vond het wel even lekker een nummer te horen dat niet bol stond van de hoogstandjes, maar dat bol stond van de muzikaliteit. Het is mij duidelijk geworden waarom martijn als zo'n talent wordt beschouwd.
Nu we redelijk aan het eind begonnen te komen van het concert, begon ik me af te vragen of Roger Ingram nog zou komen. En jahoor, Loet van der Lee kondigde hem al aan. Roger zou maar 1 nummer spelen: Watermelon man. Dit deed hij op een overtuigende manier: hij speelde de zaal totaal plat met een aantal enorm hoge noten, met een waanzinnige power en projectie. Wat een spectaculaire muzikant is dit toch! Ik kan me voorstellen dat mensen het helemaal niks vinden, maar ik persoonlijk vond het helemaal gek om iemand op een paar meter afstand zulke vette en hoge noten te horen blazen!
Na Roger Ingram was het tijd geworden voor de laatste paar nummers, met als solist eric Miyashiro. het laatste blokje begon met het nummer 'Star Trek', het thema van de film. Maar deze keer met een lekkere solo van Eric eroverheen. Het was weer een erg indrukwekkend geheel.
Het nummer dat vervolgens werd aangekondigd heeft Eric zelf geschreven als een eerbetoon aan Maynard Ferguson (vertelde hij me na tijd). Het nummer heet 'Theme Rocky (ballad)', en is een bewerking van de tune van de films van Rocky: gonna fly now. Eric speelde deze ballad op een bugel, en ik moet zeggen: wat een verschrikkelijk mooi stukje muziek was dat. eric liet duidelijk horen dat hij niet alleen hoog en hard kan spelen, maar ook een erg mooi en warm bugelgeluid heeft. het publiek waardeerde dit nummer met een groot applaus.
Tot slot van de party werd, haast traditioneel, de originele versie van Gonna fly now gespeeld, waarin Eric Miyashiro nog één keer alles uit de kast haalde. Het publiek joelde en schreeuwde het uit: wat een geweldige trompettist is dit toch, wat een power heeft die man! Het optreden werd beloont met een applaus dat maar niet wilde stoppen, prachtig om die waardering te zien voor zulke muzikanten!
Na een lange middag vol met de uitersten van de wereld van de trompet was het dan helaas afgelopen.. Ik wilde nog even met Miyashiro op de foto, en gelukkig is dat ook nog gelukt!
Complimenten voor de organisatie van dit hele gebeuren. Het moet een hele klus zijn geweest om deze middag te organiseren. Maar deze klus heeft wel tot gevolg gehad dat een groot aantal trompettisten een geweldige middag heeft beleefd! Ik kan maar één ding zeggen: dank aan alle mensen die dit spectakel hebben mogelijk gemaak!!
Hopelijk komt er komend jaar weer een nieuwe party!
Johan Wienen
|
Registreren
Gebruikerspaneel
Leden
Zoeken
Help
Inloggen
