Flexibiliteit was inderdaad nog niet genoemd als pluspunt van de cornet. In Amerika reisden vroeger cornettisten rond die een soort virtuoze circusnummers er mee opvoerden.
Ik kende de Boston cornet ook al omdat Doc Severinsen er op speelt zie:
http://www.cohenbrothers.org/cohenbroth ... _horns.htm
zie ook de uitgebreide beschrijving daarbij.
Nu even de cornettopic. Hoewel deze topic gestart is als een item over instrumenten blijkt het toch meer te gaan over sound en hoe die eventueel te bereiken. Volgens Erik is er geen significante ontwikkeling gaande naar een donkerder geluid behalve bij die paar procent blazers die Miles Davis willen imiteren. Zelf zou ik de deze sound overigens liever mellow noemen. Toch als je de jazz profesional interviews leest is de meerderheid van de trompettisten daar op een of andere wijze beïnvloed door Miles. Hij is een soort ijkpunt. Verder hoor ik bij jonge trompetblazers opvallend vaak de naam van Chris Botti vallen. En als trompettisten niet streven naar een donkerder (mellow) geluid waarom hebben ze dan bijna allemaal er een flügelhorn bij? Is dat niet Davis imiteren? Daar komt bij dat deze manier van spelen vaste wortels heeft in de jazzgeschiedenis. Vanaf 1925 is de jazztrompet gedomineerd geweest door Louis Armstrong, zijn macho stijl en geluid hebben direct het hele swingtijdperk gedomineerd. Van hem loopt een rechtstreeks lijntje naar Harry James en Maynard Ferguson enz.
Maar in 1925 klonk ook een ander geluid, de zilveren cornet van Leon Bix Beiderbecke.
Armstrong was bepaald niet gesteld op rivalen op de trompet. Toch sprak hij in lyrische bewoordingen over de sound van Bix na het bezoek aan een Paul Whiteman optreden.
Ook collega’s van Bix hebben altijd dat bijzondere geluid benadrukt, lees Eddie Condon er maar eens op na in We called it music. De aanpak van Bix was een totaal andere dan die van Armstrong, volkomen beheerste improvisaties, totaal relaxed en met een prachtige zingende mellow toon. Bix was een muzikantenmuzikant, d.w.z. zijn bekendheid bij het grote publiek was gering maar hij heeft een enorme invloed gehad op muzikanten. Zo loopt de lijn van Bix via eerst Rex Stewart en Ray Nance, later Bobby Hackett, Art Farmer en zelfs Lester Young naar Miles Davis. Miles heeft heel goed naar Bix geluisterd, bekend is ook dat hij mensen bezocht heeft die Bix nog gekend hadden. En het moet maar eens gezegd worden: in feite had Miles (tot zijn rockjazzperiode) een heel blank geluid.
Bix was een melancholicus, luister nog maar eens Krazy Kat van het Franklie Trumbauer orkest, waarbij Bix het hele orkest op sleeptouw neemt, de laatste noten zijn gewoon eng gevoelig. Miles heeft dat concept naar een absoluut ongekend niveau getild, Zeker met de harmon was hij in staat eenzame regenachtige straten neer te zetten.
Het gaat dus niet zozeer om Miles te imiteren, het gaat er om dat Miles een standaard heeft neergezet voor een mooi trompetgeluid. Ik neem aan dat Chet Baker en Chris Botti dat ook vonden en met ze hele volksstammen.
Groeten, Delano
P.S. Gisteravond op youtube een paar filmpjes van Morrisson, Faddis, Sandoval en Marsalis, samen op een podium, bekeken. En er gebeurde wat in zo'n situatie blijkbaar altijd bij trompettisten gebeurt: na een paar prachtige improvisaties beginnen ze toch weer de hoogst mogelijke nootjes eruit te piepen, het ging nergens meer over. Eigenlijk gewoon lelijk en kinderachtig
Registreren
Gebruikerspaneel
Leden
Zoeken
Help
Inloggen
).
