Ik vond het ook dit jaar weer fantastisch. M'n eerste party was in 2004 en sindsdien geen 1 gemist. Helaas was ik niet op de hoogte in 2003 anders was ik zeker gegaan. Dus ik heb er 1 gemist, maar wat dat betreft ben ik dus in goed gezelschap.
Ik vond het gebaar naar Ack erg op z'n plaats, t'is ook net of die man de laatste jaren weer steeds beter wordt. 77 en dan nog zo'n spel, niet te filmen. Wanneer ik zo oud ben hoop ik ook nog steeds te kunnen spelen al is het dan op een ander niveau natuurlijk. Alhoewel, ik heb nog wel even om op m'n 77ste zo te kunnen spelen
Tot nu toe is het steeds weer gelukt om de voorgaande party's te overtreffen, zonder afbreuk te doen aan alle voorgaande jaren, maar ik vond deze net weer iets beter dan de vorige, al is het moeilijk te vergelijken natuurlijk. Maar wat kan die Wayne knetteren zeg. Niet te filmen, misschien daarom geen DVD dit jaar
Bijna alle Nederlands toppers waren er, wat een sectie stond er op het laatst zeg. Blij dat ik er bij was, want die krijg je niet zo snel weer bij elkaar denk ik. Bewijst toch maar weer dat we in zo'n klein landje aardig wat goede muziekanten in huis hebben.
Van klassiek tot Jazz. Zo'n klassieke klas kan ik zeker waarderen al vond ik het voor zo'n middag naar mijn mening iets te veel van het goede. Zo'n Raf van Looveren kwam bij meer aan dan dit, al vond ik het erg knap, begrijp me niet verkeerd a.u.b. Maar 1 sessie of twee iets kortere had het tempo in het programma ten goede gekomen denk ik, maar das maar een mening, heeft niets te maken met de kwaliteit van deze klas natuurlijk.
Ik dacht al aardig te weten wat Loet in huis heeft maar deze keer heeft ook hij mij doen verbazen, ik denk dattie de hele week aan de beademing moet, maar echt respect om je naast zo'n wereld topper goed staande te houden.
Voor mij was dit jaar erg speciaal omdat wij gevraagd waren om als sectie de brass machine te komen spelen. Zo'n kans laat je natuurlijk niet voorbij gaan, maar je mag best weten dat ik het best spannend vond. Ik voelde me met mijn gebrekkige techniek in de kleedkamer al ongemakkelijk. Zit je dan met je goeie gedrag in 1 ruimte met zo'n klassieke klas met van die kleine meisje, maar als ze beginnen te spelen hou ik m'n jupiter toch liever in de koffer. Maar ja, je moet toch effe dat ding aan de lippen zetten want je heb maar 1 nummertje. Was ik daar net aan gewend en was ik bijna een beetje warm komt meneer Bergeron klem naast je zitten, ja hallo zo kan die wel weer. Dat was de eerste keer dat ik dacht, WAT DOE IK HIER !!!. Gelukkig is het een hartstikke aardige vent maar daarover later meer. Dus op naar het podium. Sta je klem naast het podium, te wachten, waar op dat moment zo'n sectie lekker op stoom is en van allerlei ellende(in de positieve zin van het woord) de zaal in staat te knetteren, en dan denk je maar weer eens: WAT DOE IK HIER !!! Maar goed, op dan moment is er geen weg terug dus gaan met die banaan.
En warm op zo'n podium, en druk in die zaal, en een hoop trompettisten, en en en en en weet ik veel wat allemaal nog meer. Op zo'n moment word je respect voor al die solisten alleen maar groter, die daar maar staan ik hun hempie vooraan op zo'n podium en hun dingetje in 1 keer moeten doen. Maar goed, that's a part of the job zullen we maar zeggen. En ondanks alles hebben wij lekker gespeeld en de reactie van het publiek gaf ons toch een voldaan gevoel. Voor ons echt een fantastische ervaring en een grote eer om daar tussen al die beroeps toppers te mogen spelen.
Snel naar de zaal om onder het genot van een biertje te genieten van de rest van het concert. Echt fenomenaal, geen woorden voor . . . . . . . .
Na afloop naar de after party nog een paar biertjes drinken en een diner naar binnen hapen. Komt ineens meneer Bergeron erbij staan. Komt gewoon naar ons toe i.p.v. andersom. Dan maar fff snel een foto scoren natuurlijk en wat vragen stellen. En hij nam er zowaar de tijd voor ook en hij vroeg of zijn vriend ook een fototje mocht scoren.
en voor we het wisten waren we een half uurtje verder. Echt een hele aardige bescheiden vent. Op de vraag of hij het nog wel leuk vind om zo'n nummer als b.v. Rocky te spelen was zijn antwoord: Ik ben elke dag blij om hobby uit te voeren en zulke nummers te kunnen spelen, al is het met dit soort nummers wel zo dat iedereen weet wat er komen gaat en jij dat maar toch iedere keer weer voor elkaar moet zien te krijgen. Volgende week een vergelijkbaar concert met Mc Arthur Park, Live is great en ik ben een bevoorrecht mens om dit allemaal te mogen meemaken. Ik moet even naar het toilet, ik kom zo terug. Ja, ja denk je dan.
Maar de avond loopt op zijn eind en Wayne gaat naar zijn kamer want morgen om ongeveer 6:30 (geloof ik) werd hij opgehaald. En wat denk, hij komt gewoon netjes aan onze tafel gedag zeggen want dat had hij beloofd. Het moet niet gekker worden.
Wayne Bergeron:
een fantastisch muziekant en een fantastisch mens.
Ik heb een prima dag beleefd en een bijzondere ervaring rijker. Tot volgend jaar.
Registreren
Gebruikerspaneel
Leden
Zoeken
Help
Inloggen
