Wij waren net op tijd voor de openingsfanfare. Dus snel de toetertjes gepakt en meegeblazen. Was wel leuk om te doen met zo'n rij trompettisten
Ik heb erg genoten van Ack van Rooijen. Wat heeft die man toch een mooi geluid! Ik vond wel dat de man die in het begin met hem samen speelde (Bert Lochs dacht ik?) nogal rauw speelde. Misschien had hij zijn dag niet, maar dat kon ik toch minder waarderen. Zeker naast Ack vond ik dat jammer.
Het ensemble van het conservatorium was een aangename afwisseling. Ik vond de "excuses" dan ook niet op zijn plaats. Ondanks dat de muziek niet mijn smaak is was het mooi uitgevoerd en een goede afwisseling van het repertoire.
Hoogtepunt was natuurlijk Wayne Bergeron. Dat ze die man een microfoon voor hadden gezet begreep ik echt niet. De speakers trokken het ook niet altijd even lekker, je hoorde af en toe wat gesuis erdoornheen
Maar wat een beest van een trompettist is dat zeg! Nou wist ik dat wel van de opnames met Maynard en de dingen die op Youtube staan van hem, maar dat is peanuts vergeleken met zijn live optreden. Ik voelde me heel klein toen ik naar hem luisterde.
MacArthurs Park en Gonna Fly Now moeten toch zijn strot uitkomen ondertussen, maar daar was niks van te merken.
Wat ook erg aangenaam was was de manier van presenteren van Loet. Dat deed hij erg leuk moet ik zeggen.
Volgend jaar gaan we zeker weer, maar dan weet ik niet of ik mijn toetertje meeneem, want ik vond het wel een gedoe om met dat ding rond te zeulen heel de tijd. Ik was er toch niet gerust over om hem zo aan de kant te laten staan zoals sommigen deden.
Ik heb trouwens wel een beetje om je moeten lachen Erik. Af en toe na wat hoge slotnoten hoorde je ze omhoog schieten en trok je echt zo'n bek van oeps, daar ging ie weer
