trompet.nl > forum > Toon onderwerp

larrios

erikveldkamp schreef:

Ik had nadat mijn leraar op de muziekschool de lage ademhaling aan mij uitgelegd en geleerd had, mijn ademhaling ook redelijk voor elkaar.

Vragen:

1) Hoe behandelde jouw leraar embouchure?
2) Hoeveel lead spelers of spelers met een goed bereik (bv. tot G3) zijn er uit zijn lespraktijk voortgekomen?

erikveldkamp schreef:

Maar ik heb altijd veel op mijn chops gespeeld, maar ben er afgelopen jaar achter gekomen hoe je veel meer uit je ademhaling kunt halen, zodat je veel meer verschil in geluid en klank kunt maken en daarbij je chops ontlast. Ik begrijp nu beter waarom sommige leads zoals Jan Oosthof, Andy Haderer etc. een zo belachelijk vet geluid krijgen in de hoogte. Dat heeft alleen maar met veel luchtcompressie te maken in combinatie met een sterk (pucker) embouchure.

Dit begrijp ik ook wel, maar is het dan niet eerder een volgorde kwestie? Van makkelijke G3s spelen tot dit volledig beheersen als leadspeler is een specialisatie waarbij je onmogelijk om een goede ademhalingstechniek heen kunt. Logisch. Maar hoeveel mensen kunnen bij het uitbouwen/specialiseren/perfectioneren, wat je wil, uitgaan van zo'n ruim bereik? Ik denk niet dat de moeilijkheid schuilt in het opbrengen van voldoende luchtcompressie.

Ko

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

larrios schreef:

1) Hoe behandelde jouw leraar embouchure?
2) Hoeveel lead spelers of spelers met een goed bereik (bv. tot G3) zijn er uit zijn lespraktijk voortgekomen?

Ik geloof niet dat we daar veel mee bezig zijn geweest, het ontwikkelde in mijn geval vanzelf wel goed, ik heb ook nooit veel gestudeerd, maar ik ben op mijn 8e begonnen en heb toen nog wat andere leraren gehad. Ik kan me dat niet meer zo voor de geest halen. In ieder geval was ik destijds nog niet bezig met mijn bereik of lead spelen. Er zijn destijds nog een paar andere leerlingen (2 of 3) naar het conservatorium gegaan om in 1e instantie klassiek te studeren. Dus die konden ook allemaal wel goed trompet spelen, andere leerlingen speelden natuurlijk weer wat minder. Niet iedereen heeft evenveel talent of zin in studeren. Ik denk wel dat ik goed les heb gehad op een leuke en goede wijze en ben goed voorbereid op het conservatorium.

Maar dat is op zich niet zo interessant voor deze discussie denk ik. Het feit dat ik in haak op het hoge bereik is dat het BE boekje er nogal de nadruk op legt. Voor mij hoeft niemand leadtrompettist ambities te hebben of G3s moeten spelen. Je kunt beter proberen een allround trompettist te worden met een goede basis. Daar hoort ook een goede embouchure EN een goede ademsteun bij. Dan breidt het bereik zich ook wel uit als je je daar ook wat meer op toelegt vanuit die goede basis.

Maar het BE boekje begint meteen al op een amerikaanse manier over de double high C, alsof dat het belangrijkste bij trompetspelen is. Dat begint meteen al in alinea 1 en in mijn visie op een foute manier, maar daar hebben we het al uitgebreid over gehad.... :lol:

larrios

erikveldkamp schreef:

[Maar dat is op zich niet zo interessant voor deze discussie denk ik. Het feit dat ik in haak op het hoge bereik is dat het BE boekje er nogal de nadruk op legt. Voor mij hoeft niemand leadtrompettist ambities te hebben of G3s moeten spelen. Je kunt beter proberen een allround trompettist te worden met een goede basis. Daar hoort ook een goede embouchure EN een goede ademsteun bij. Dan breidt het bereik zich ook wel uit als je je daar ook wat meer op toelegt vanuit die goede basis.

Ik vroeg het voornamelijk uit interesse. Ik ben het overigens met je eens dat niet iedereen dezelfde ambities heeft en hoeft te hebben. Dat is alleen maar goed. Ik denk wel dat een goede basis (zowel wat betreft adem als lippen) automatisch een voldoende bereik moet opleveren om de meest gangbare muziek te kunnen spelen. Anders is die basis kennelijk niet zo goed. (Ik zie een groot bereik eerder als een neveneffect van een efficiente manier van spelen, dan als doel op zich.) Niet iedereen wil lead of professioneel spelen, maar als je een hoge noot tegenkomt en je kunt die niet spelen simpelweg omdat de techniek je ontbreekt, dan is dat niet amuzant. Ook als je hoog kunt spelen, hoef je dat lang niet altijd te doen. Persoonlijk vind ik van de meeste instrumenten het lage en middenregister zowieso mooier om naar te luisteren. Dat neemt niet weg dat het een kick blijft als je ergens bovenuit kunt komen. Het is niet erg om alleen lagere partijen te spelen, maar persoonlijk vind ik het wel pijnlijk als je tot deze partijen 'veroordeeld' bent omdat je niet anders kunt. Vanuit dat oogpunt denk ik dat het belangrijk is voor mensen om te beseffen dat een groter bereik niet zo talent afhankelijk hoeft te zijn als soms wordt aangenomen. De nadruk op bereik an sich is misschien niet zo interessant, maar voor mij wel het besef dat je potentieel veel hoger kan zijn dan je zelf voor mogelijk houdt. Een voorbeeld uit Jeffs lespraktijk. De verwachting van een gemiddelde leerling, kwa bereik, ligt rond de G3 wanneer ze de highschool hebben doorlopen. Voor de gemiddelde leerling! Dat is toch bijna ongelooflijk? Ik ken in Nederland geen enkele docent die dat met die leeftijdsgroep voor elkaar krijgt. Zelfs al zou ik niks weten van hoe hij dat doet, het geeft me wel het idee dat hij iets anders en effectievers doet dan de gemiddelde trompet docent. Dat blijft voor mij een interessant gegeven.

Ko

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

De amerikaanse trompettisten kicken nu eenmaal op hard,hoog en snel. Ik heb uit persoonlijke ervaring die amerikaanse high school bands diverse malen mee gemaakt en het zegt me helemaal niets. Men is vaak alleen maar op een Arturo Sandoval achtige manier met muziek bezig. De banddirectors dragen daar allemaal hun steentje aan bij met de competities waar Jeff het ook over heeft. Jeff is waarschijnlijk ook een product van die cultuur. Het verklaard in ieder geval voor mij de opzet van zijn boek. Ik heb daar vrij weinig mee om zo met muziek bezig te zijn. Ik heb verder niets tegen funktioneeel hoog spelen, het hoort bij mijn dagelijks werk omdat ik daar zo ingegroeid ben vanwege mijn aanleg waarschijnlijk, maar het hoog spelen moet geen doel op zich worden.

Toen wij verplicht met de Dutch jazz Orchestra moesten ontbijten met een High School big band in Pittsburg, was het eerste wat een leadtrompettist (van 13...) Jan Oosthof vroeg met welk systeem hij speelde.... :lol:

larrios

erikveldkamp schreef:

De amerikaanse trompettisten kicken nu eenmaal op hard,hoog en snel. Ik heb uit persoonlijke ervaring die amerikaanse high school bands diverse malen mee gemaakt en het zegt me helemaal niets. Men is vaak alleen maar op een Arturo Sandoval achtige manier met muziek bezig. De banddirectors dragen daar allemaal hun steentje aan bij met de competities waar Jeff het ook over heeft. Jeff is waarschijnlijk ook een product van die cultuur.

Ik ken die cultuur zelf niet en ik geloof niet dat dat een erg gemis is, als ik het zo hoor. Jeff is met zijn methodes niet erg geliefd bij die banddirectors overigens. Hij ligt er vaak mee in de clinch. Hij is zowel in zijn boek als in discussies kritisch over dit onderwijssysteem. Hij moet het er echter mee doen, omdat dat daar nu eenmaal zo gestructureerd is.

Overigens zijn veel van onze trompet idolen wel amerikaan. Elk onderwijssysteem heeft voordelen en nadelen. De echte groten zullen daar uiteindelijk altijd boven staan.

erikveldkamp schreef:

Het verklaard in ieder geval voor mij de opzet van zijn boek. Ik heb daar vrij weinig mee om zo met muziek bezig te zijn.

BE is geen muziekboek. Het biedt alleen middelen om je techniek te verbeteren. Ik stoor me niet aan die opzet. Techniek is weliswaar geen doel, maar het is als middel wel belangrijk om je muzikaal zo goed mogelijk uit te kunnen drukken. Dat er mensen zijn die zich de techniek of show als doel stellen zul je altijd houden, maar dat is een persoonlijke verantwoordelijkheid, niet een die bij een methode ligt.

erikveldkamp schreef:

Maar het BE boekje begint meteen al op een amerikaanse manier over de double high C, alsof dat het belangrijkste bij trompetspelen is. Dat begint meteen al in alinea 1 en in mijn visie op een foute manier, maar daar hebben we het al uitgebreid over gehad....

Ik wilde toch nog even terugkomen op die introductie in BE. Zoals ik de eerste alinea's lees, ligt de nadruk niet zozeer op het hoge register, maar meer op het helpen van zijn leerlingen. Dat is ook hoe ik Jeff ken vanuit het persoonlijke contact dat we onderhouden. Hij schrijft dat hij wel succesvol was, maar dat hij toch niet iedereen kon helpen en dat zat hem dwars. Hij zegt dat niet algemeen aangenomen wordt dat iedere, i.p.v. een enkele, leerling een sterke speler kan worden en dat hij nu de visie heeft dat dat wel mogelijk is en dat wil hij delen in zijn boek. Hij somt eind pagina 7 op wat een goede balans op zou moeten leveren: makkelijker spelen, langer, sterker, met een beter geluid en betere intonatie. Pas als laatste een groter bereik. Dat geeft denk ik aan dat hoog spelen niet het belangrijkste is, maar even zo goed een effect van een goed gebalanceerde speelmanier.

Ko

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Hij zegt toch duidelijk in alinea 1 dat zijn leerlingen ook aan competities mee deden en dat 3 van de 4 een DHC konden spelen. Hij was succesvol,vooral in het verbeteren van het hoge register van de leerlingen. Dat is de amerikaanse manier van onderwijs waar ik het over had.

Dat de bandinstructors hem niet mogen valt wel te verklaren als je blz 10 leest. Hij schoffeert ze daar nogal.

Dat je een embouchure boek schrijft heb ik op zich moeite mee, integendeel. Alleen ik vind zijn benadering en opzet dus erg beperkt. Ik neem dus aan dat je naast BE ook andere boeken gebruikt om de andere technieken en muzikaliteit te bevorderen.

Wat ik bijv. erg beperkt vind is zijn benadering van het hoge register. Hij heeft het alleen maar over dat je luider moet spelen als je hoger komt. Ik heb geen oefeningen gevonden waar je zachter moet gaan spelen als het hoger wordt. Daarvoor is namelijk veel meer ademsteun vereist en veel meer controle over het embouchure. Zo zegt hij ook op blz 124 dat het hoge register meer volume nodig heeft (of blz 118 #12). Het hoge register heeft snellere lucht nodig, niet meer lucht massa, dat heeft meer met de dynamiek te maken. Dus als je dan toch een embouchure boek schrijft, geef dan het complete plaatje.

Op zich vind ik het wel goed als je begint met spelen dat je niet zacht speelt zodat de spieren beter getraind worden. Maar dan zoals Claude Gordon het uitlegt (windpower).

tommy

ja.... voor de afwisseling spring er nog maar eens tussen :wink:

Citaat:

Zo zegt hij ook op blz 124 dat het hoge register meer volume nodig heeft (of blz 118 #12). Het hoge register heeft snellere lucht nodig, niet meer lucht massa,

meer luchtvolume door dezelfde opening = meer luchtsnelheid (geld trouwens enkel als er genoeg vermogen(lees ademsteun) achter die lucht zit)

wat ik nu van mijn stelling moet maken weet ik zelf niet precies. dat ze volgens de wetten van de fysica klopt is zeker. James morrison vernoemde de stelling ook op zijn site.... maar voor mij maakt het het hele volume/snelheid verhaal alleen maar waziger...

ga gerust verder

tommy

mja om dan maar aan mijn 500ste post te komen :lol:

de opening verkleinen en er minder massa doorheen blazen = stiller hoog spelen.

dit vernoemde hij er ook bij.
dus dat komt neer op een bepaalde verhouding opening/luchtvolume.

grote opening/groot volume = luid hoog
kleine opening/klein volume = stil hoog

de uitkomst van de verhouding is dus in principe de luchtsnelheid (en toonhoogte dus)

maar dit dus geheeeeel terzijde

BE

Wie is er online