flugel schreef:
Als je alleen speelt (dus niet in een orkest, met een CD of bijvoorbeeld pianobegeleiding) maakt het niet uit of het instrument precies op 440, 441 of 442 staat (binnen deze marge ben ik er zeker van bij een cornet).
Kloppen echter de intervallen niet, dan moet je kijken of het inderdaad gewenning is (ik ben tien jaar geleden van bugelmerk geswitched en dacht eerst dat m'n nieuwe vals was, maar later ben ik erachter gekomen dat ik in de beginfase op de nieuwe alle "valse" noten op de oude ook op de nieuwe aan het corrigeren was).
Na een half jaartje een openbaring: zonder (merkbare) correctie uitstekend zuiver en in de kern spelen, langer uithoudingsvermogen doordat m'n embouchure niet onnodig hoefde te werken, kortom: heerlijk!!
De Bessons van de jaren '50 & '60, waaronder de Stratford blinken helaas niet uit in "playability". Ik gok er dus op dat je op veel noten flink zult moeten corrigeren...
Ik heb deze ervaring met enkel een mondstuk-switch:
Bugel is voor mij een bij-instrument, en ik speelde er dus altijd op met een bijgeleverd standaard (Het is een Courtois 154) mondstuk. Ik vond het nooit geweldig, maar ja, een enkel solootje bij de harmonie, of een regeltje bij de bigband, ik heb er nooit serieus werk van gemaakt.....
Tot ik in een oude cornetkoffer een Dennis wick 2FL vond, en die eens in die bugel stak: wat een wereld van verschil! Veel softer geluid (ik vind dat prachtig, zeker als contrast met de trompet) veel betere intonatie en slotting over mijn hele bereik (Fis~>c3! ) en pedaalnoten als een trombone
Ik heb me er al een aantal malen op betrapt dat het eigenlijk wel mooi spelen is, zo'n bugel, en studeer er nu af en toe zelfs op.......

Misschien doet die besson het beter met een ander mondstuk?